Μαρίζα Κωχ: "Mε τον τρόπο που έζησα δεν νομίζω ότι το δικό μου το παιδί ευτύχησε να δει μια σωστή μάνα"

H φωνή της χαρακτηριστική και σπάνια, το ίδιο και το στιλ της. Ένα κορίτσι που έκανε το βάσανό του τραγούδι και παραμένει η επαναστάτρια που γνωρίσαμε στη δεκαετία του ’70. Η Μαρίζα Κωχ με την ίδια φωνή, με τα ίδια μαλλιά, με την ίδια αγάπη για τα παιδιά, αυτή που μας μεγάλωσε με τα παιχνιδοτράγουδα και μας ενηλικίωσε με τους στίχους του Καββαδία κάθισε στον καναπέ του JOY για να δώσει λίγη από τη σοφία της, λίγη από την ιστορία της και πολύ από την αγάπη της.

«Τα μαλλιά και η φωνή ήταν θείο δώρο», λέει η Μαρίζα Κωχ στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου. «Ο θάνατος της φωνής είναι το ξενύχτι και τα ποτά» όμως εκείνη δεν έχει ταλαιπωρήσει τη φωνή της. «Δεν καμαρώνω για τη φωνή μου γιατί είναι θείο δώρο και τραγουδώντας δεν κάνω επίδειξη φωνής. Εκφράζω αυτό που με καίει κι αυτό που με καίει θέλει φωνή γιατί δεν είμαι αδιάφορη στα όσα συμβαίνουν».

Για τις διαδηλώσεις στις οποίες ακόμα πηγαίνει η Μαρίζα Κωχ λέει ότι οι άνθρωποι της γενιάς της ήταν πιο ζωηροί: «Το είχαμε ώσπου γίναμε αδιάφοροι, περιοριστήκαμε στην οθόνη της τηλεόρασης και στο διαδίκτυο. Προτιμά να χάσει τις ώρες του σερφάροντας παρά δίνοντας παρουσία μαζί με τους συμπολίτες. Δεν το καταλαβαίνουμε ότι έχουμε παραδοθεί;» λέει και δηλώνει εξοργισμένη με την αδιαφορία «για τα πλάσματα που έχουμε φέρει στον κόσμο».

Από τη δεκαετία του ΄70 η Μαρίζα Κωχ κρατάει «το κέφι για ζωή» και το τραγούδι. Από πολύ νέα ονειρευόταν να γίνει δασκάλα και να έχει επαφή με τις μικρότερες ηλικίες: «Κατάλαβα ότι είχε αρχίσει να χάνεται το παραδοσιακό τραγούδι και άρχισα να συγκεντρώνω τα παιχνιδοτράγουδα αυτά που θυμόμουν και μπορούσα ακόμα να ανακαλύψω».

Πάνω στο ξεκίνημά της έζησε την δικτατορία: «Την 21η Απριλίου βράδυ τραγουδούσα με τη Μαρία Φαραντούρη, το συγκρότημα του Μίκη και τον ίδιο τον Μίκη. Βγαίνοντας από τη μπουάτ ακούστηκε ένας θόρυβος, συνεχής, και λέει ο Μίκης ‘ησυχία κάτι συμβαίνει, ακούγονται επρύστριες, γρήγορα στα σπίτια σας’. Τα επόμενα χρόνια μπαινοβγαίναμε στην Αγγλία, στη Γαλλία, στις χώρες που μπορούσαμε να καταφύγουμε γιατί κι ας ήμασταν μικρά παιδιά, άγνωστα, ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι».

Όπως λέει η Μαρίζα Κωχ δεν πρόφτασε να χαρεί οικογένεια «γιατί είμαι η μεταπολεμική γενιά, η οποία πέρασε τα πάνδεινα» δεν ξέρει βέβαια αν θα τα έβγαζε πέρα αν είχε περισσότερα παιδιά «με τον τρόπο που έζησα δεν νομίζω ότι το δικό μου το παιδί ευτύχησε να δει μια σωστή μάνα» αλλά πλέον ‘έχει τρελάνει’ όπως λέει το εγγόνι της αφού όταν μεγάλωνε τον γιο της «έπρεπε κάποιος να τρέξει για όλους μας κι έτρεξα εγώ».