Μαριέττα Φαφούτη:"Δεν θα πάθω τίποτα αν σε τρεις μήνες δεν με ξέρει η μάνα μου"

Η ευτυχία για τη Μαριέττα Φαφούτη δεν προσδιορίζεται από την επιτυχία της και η εικόνα δεν προσδιορίζει την ομορφιά ενός ανθρώπου. Η γλυκιά τραγουδίστρια και συνθέτης μιλάει στο Joy και τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου, μεταξύ άλλων, για το πώς ξεκίνησε την καριέρα της, τι ονειρεύεται για το μέλλον και εξηγεί γιατί μιλάει πολύ στη σκηνή.

Τα πρώτα βήματα και το άγχος που δεν την εγκαταλείπει

«Όταν είναι να βγω και να εκτεθώ με πιάνει πανικός, έχω πάρα πολύ άγχος. Και κάνω αυτό που δεν πρέπει να κάνει κανείς πάνω στη σκηνή, πιάνω την κουβέντα!», θα πει η Μαριέττα που τον τελευταίο καιρό έχει καταφέρει να ξεχωρίσει με την ιδιαίτερη μουσική της την οποία χαρακτηρίζει «παλαιομοδίτικη pop».

Ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική στα 16 της, στα 20 της απέκτησε ενδιαφέρον για τη «μουσική για εικόνα» και πριν από τρία περίπου χρόνια ανέβασε στο Myspace («για πλάκα», όπως θα πει) ένα τραγούδι και έτσι άρχισαν όλα. «Μου έστελναν μηνύματα παραγωγοί και δισκογραφικές για να βγάλω δίσκο. Και εγώ σκεφτόμουν ότι κάτι πονηρό κρύβεται από πίσω, λεφτά θέλουν, ή κάτι άλλο, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν σε μένα και κάπως έτσι βγήκε ο πρώτος δίσκος [σημ.: "Homemade Joy"]. Πήγε πολύ όμορφα, ήταν πολύ αξιοπρεπής», θα πει η Μαριέττα, που ετοιμάζεται ήδη για το τρίτο της album.

Αν και έχει ανέβει από τότε πολλές φορές στη σκηνή, ωστόσο το άγχος δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Τι σκέφτεται πριν να βγει να τραγουδίσει; « Θέλω να σκέφτομαι ότι είμαι με τους φίλους μου. Βεβαίως, δεν γίνεται να μην σκέφτεσαι και καθόλου ότι είναι άγνωστοι εκεί έξω. Παθαίνες ένα σοκ όταν βλέπεις ανθρώπους που δεν είναι το σόι σου, γιατί στην αρχή αυτοί έρχονται, αλλά σιγά- σιγά το ξεχνάς. Τα πρώτα δέκα λεπτά είναι δύσκολα, τελείως δεν χαλαρώνω ποτέ βεβαίως. Χαλαρώνω, όταν αρχίσω και ξεχνιέμαι».

To στιλ της, η αυτοπεποιήθηση για την εικόνα της και οι δίαιτες

«Φαίνεται ότι είναι retro το στιλ μου, αλλά είναι λίγο ό,τι να ναι» θα σχολιάσει για τον τρόπο που ντύνεται και θα προσθέσει «Απλά, βλέπω ένα φόρεμα, μ’ αρέσει, το παίρνω.Γενικά, φοράω φορέματα γιατί βαριέμαι να κάνω συνδυασμούς. Αυτό είναι και το στιλ μου στη σκηνή. Παλαιότερα μπορεί να φορούσα το ίδιο φόρεμα στη σκηνή μ’ αυτό που φορούσα όταν έβγαινα για να πάω στο περίπτερο. Κάποια στιγμή μου είπε η μαμά μου “σε παρακαλώ μη φοράς ρούχα που φοράς και στο σπίτι ενώ τηγανίζεις πατάτες, βάλε κάτι πιο επίσημο να νιώσω και εγώ καλά”. Οπότε προσέχω λίγο περισσότερο πια, φοράω το φόρεμα δηλαδή με το οποίο θα πήγαινα στη δουλεια».

Η Μαριέττα θα παραδεχτεί, επίσης, ότι βαριέται πολύ τις προετοιμασίες… styling.«Πολύς κόσμος μου έχει προτείνει να αναλάβει το styling μου, τα μαλλιά, το μακιγιάζ, αλλά δεν θα μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά τα πράγματα πριν βγω στη σκηνή, θα πεθάνω!Θελω να είμαι με τους φίλους μου να λέμε χαζομάρες».

Όσο για την εμφάνιση και τα κιλά της, θα πει με σιγουριά ότι δεν έχει ιδιαίτερες ανησυχίες: «Με ενδιαφέρει τώρα που έχω πάρει κάποια κιλά να τα χάσω, αλλά όχι για να φαίνομαι πιο ωραία, δεν έχω θέματα αυτοπεποίθησης. Περισσότερο το κάνω για να μου μπουν τα φορέματα που είχα πριν και τώρα πάνε χαμένα στη ντουλάπα. Έχω υπάρξει πολύ πιο παχία απ’ ό,τι είμαι τώρα και ένιωθα πάρα πολύ όμορφη». Από πού αντλει αυτή την αυτοπεποίηθηση; «Η ομορφιά δεν έχει να κάνει με τα κιλά. Το θέμα είναι να νιώθεις όμορφος άνθρωπος. Να νιώθεις ότι είσαι ένας υγιής, ισορροπημένος άνθρωπος και ότι προσδιορίζεσαι όχι από το πόσα κιλά είσαι ή αν έχεις στραβή μύτη, αλλά από την ομορφιά που νιώθεις από τη σχέση σου με τους άλλους ανθρώπους», θα απαντήσει.

Η αγάπη του κόσμου, το μέλλον και η ευτυχία της

«Συγκινούμαι πάρα πολύ με τον κόσμο. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα μ’ αγαπήσουν χωρίς να με ξέρουν», περιγράφει η Μαριέττα τα συναισθηματά της για τον κόσμο που την ακούει και την θαυμάζει.

Ωστόσο, η ευτυχία της και προσδιορίζεται πρωτίστως από αλλα πράγματα: «Δεν θα πάθω τίποτα αν σε τρεις μήνες δεν με ξέρει η μάνα μου, ούτε από το αν θα ξανακάνω δίσκο.Θα ήταν ευτυχής συγκυρία να μπορώ να ζω από τη μουσική μου από τη άποψη να μη χρειαστεί να κάνω κάτι ξένο από τη μουσική για να ζήσω. Δεν έχω πρόβλημα, όμως. Δεν θα προσδιοριστεί η ευτυχία μου από το αν θα συνεχίσω να κάνω δίσκους και μουσική για εικόνα ή αν θα ξαναδουλέψω ως κειμενογράφος είτε θα γίνω γκαρσόνα ή τηλεφωνήτρια… Μπορώ να κάνω οποιαδήποτε δουλειά, δεν έχω κανένα θέμα».

Και θα προσθέσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το μέλλον της: «Δεν έχω φιλοδοξίες. Η μόνιμη έγνοια μου είναι να είναι καλά η οικογένειά μου και οι άνθρωποι που αγαπάω και εγώ για να είναι χαρούμενοι οι άνθρωποί μου. Είναι το μόνο πράγμα που με νοιάζει. Η ζωή μου πριν ασχοληθώ με τη μουσική επαγγελματικά ήταν το ίδιο γεμάτη και χαρούμενη. Και αυτό γιατί η ευτυχία μου δεν προσδιορίζεται από εξωτερικούς παράγοντες. Έχει να κάνει με το να έχω τους ανθρώπους που αγάπω κοντά μου και να έχουν την υγεία τους. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα υπέροχο δώρο για το οποίο νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη, αλλά δεν είναι ο λόγος για να συνεχίσω να είμαι χαρούμενη».