O άγνωστος Θύμιος Καρακατσάνης

Ο Θύμιος Καρακατσάνης ήταν αυτό που λένε οι άνθρωποι του θεάτρου «καλλιτεχνάρα»! Ομως αυτό που εμένα μου άρεσε πάρα πολύ σε εκείνον ήταν ότι δεν φοβόταν να πει τη γνώμη του. Ποτέ και πουθενά. Ακόμη και όταν ήταν πάνω στη σκηνή, έβαζε προσθήκες - ατάκες, οι οποίες ήταν φωτιά και λαύρα για να καυτηριάσει πρόσωπα και πράγματα, τα οποία -επιτέλους!- έπρεπε κάποιος να βάλει στη θέση τους. Και όλα αυτά με εκείνο το πηγαίο, αριστοφανικό χιούμορ του.


Με τον Θύμιο κάναμε πολλές συνεντεύξεις και πάντα χαιρόμουνα να τον βλέπω από κοντά, γιατί μου έβγαζε μια αλήθεια την οποία σπάνια συναντάς στους καλλιτεχνικούς κύκλους και όχι μόνο.

Τον πρωτογνώρισα το 1987, όταν χρειάστηκε να περάσουμε αρκετές ώρες μαζί με σκοπό να παρουσιάσω «Το άλμπουμ της ζωής του» στο περιοδικό «ΚΑΙ». Από εκείνη την πραγματικά πολύ ωραία δουλειά που κάναμε, σας παρουσιάζω σήμερα μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα, τα οποία αφορούν τα άγνωστα χρόνια του, όταν ακόμη δεν είχε γίνει μεγάλο όνομα, αλλά και τις δυσκολίες που πέρασε μέχρι να βρει τον δρόμο της μεγάλης επιτυχίας.

«ΜΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΡΑΤΑ» 
Ο Θύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά. «Ηταν μια γέννα τράτα» υποστήριζε ο ίδιος, καθότι η μαμή δεν μπορούσε να ξεγεννήσει τη μητέρα του και φώναξε τον γιατρό, ο οποίος ζήτησε τη... βοήθεια ενός θείου του και του μπακάλη της γειτονιάς, με αποτέλεσμα να τραβάνε όλοι μαζί...

Στο δημοτικό σχολείο ήταν συμμαθήτριά του η Μάρθα Καραγιάννη, η οποία από τότε έκανε χορό και, όπως έλεγε ο ίδιος, όλοι στην τάξη ήταν ερωτευμένοι μαζί της.

Τότε το θέατρο το έβλεπε σαν... κοπάνα από τα μαθήματα. Εγραφε μόνος του τα έργα και ζωγράφιζε και τα σκηνικά, πράγμα που έκανε αργότερα και σαν επαγγελματίας στην παράσταση «Βασικά με λλεν Θανάση». Τελειώνοντας το γυμνάσιο, έκανε φροντιστήριο για τη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά κάποιοι φίλοι του τον έπεισαν τελικά να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή. 

Εδωσε, λοιπόν, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού και απορρίφθηκε... Απογοητευμένος, ξαναέδωσε στη Σχολή του Καρόλου Κουν αυτήν τη φορά και όχι μόνο πέρασε αλλά έγινε και ένας από τους αγαπημένους μαθητές του μεγάλου δασκάλου.

ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Βρισκόμαστε στο 1959 και μαθητής στη σχολή έπαιξε στο θεατρικό έργο «Η αυλή των θαυμάτων», όπου έλεγε μόνο της εξής ατάκα: «Καλέ κύριε, τα κουφώματα είναι για πούλημα;» και έτρωγε μια σφαλιάρα από τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ως μαθητής στου Κουν έπαιξε ακόμη έναν δούλο που έλεγε τη φράση «Το λαδικό δεν έχει λάδι» και στη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, που η κριτική για πρώτη φορά ασχολείται μαζί του ως εξής: «Ο πολλά διαφημιζόμενος από τον Κουν νεαρός Θύμιος Καρακατσάνης ίσως έχει μέλλον, αλλά παρόν δεν έχει»…

Αποφοιτώντας από τη σχολή έπαιξε ενδιαφέροντες ρόλους στο Θέατρο Τέχνης στα έργα «Επιστάτης», «Νταντάδες» και σε αριστοφανικές κωμωδίες αποσπώντας τα κολακευτικά σχόλια της κριτικής σε διεθνές επίπεδο. Ο Κάρολος Κουν τον πίστευε πολύ. Το 1967 ο Θύμιος Καρακατσάνης αποχώρησε από το θέατρο του Κουν και οι δυσκολίες που συνάντησε δεν του έκοψαν τον δρόμο. Στη συνέχεια τον προσέλαβαν στο Εθνικό Θέατρο και έκανε επιτυχίες.

«ΜΕ ΚΥΝΗΓΗΣΑΝΕ ΔΥΟ ΣΤΑΡ»
Ξαναβγήκε και πάλι στο ελεύθερο θέατρο και κυνηγήθηκε άγρια από την Πανελλήνια Ενωση Ελευθέρου Θεάτρου (ΠΕΕΘ). «Το ’χε η μοίρα μου να κυνηγιέμαι» μου είπε χαμογελώντας: «Βέβαια, δεν κλείνω κι εγώ το στόμα μου, που λέει αλήθειες πικρές... Με κυνηγήσανε δύο σταρ που στο κύκλωμα τους ξέρουνε ποιοι είναι»…

Συνεργάστηκε στο θέατρο με τη Σμαρούλα Γιούλη και το 1978 πήρε τη μεγάλη απόφαση να ιδρύσει τη θεατρική στέγη με την επωνυμία «Νέα Ελληνική Σκηνή του Θύμιου Καρακατσάνη». Μερικά από τα έργα που ανέβασε με μεγάλη επιτυχία είναι «Ο Φον Δημητράκης» του Δημήτρη Ψαθά, «Ηρωας με παντούφλες» των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου, «Βασικά με λεν Θανάση» του Γιώργου Αρμένη κ.ά.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης συγκαταλέγεται αναμφισβήτητα σε εκείνες τις σημαντικές μορφές του θεάτρου μας που έβαλαν ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους με ένα μοναδικό έργο-προσφορά στον πολιτισμό της χώρας μας!

Υ.Γ.: Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται είναι από το αρχείο μου και συμπεριλαμβάνονται στο «Αλμπουμ της ζωής του», που έγραψα πριν από είκοσι πέντε χρόνια.


πηγή: ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΜΠΟΥΝΙΑΣ espresso