Γ.Κωνσταντίνου: Μίλησε για την άγνωστη σχέση του με την Έλενα Ναθαναήλ

«Μια μέρα, η μητέρα μου μού λέει: “βρε, μήπως θέλεις να γίνεις ηθοποιός;”»
«Δεν μπορείς πάντα να υπηρετείς εκείνο που θέλεις, εκτός αν έχεις την οικονομική άνεση»  
Ηθοποιός αξιώσεων και μεγάλων επιδόσεων σε όλα τα είδη του θεάτρου, ο Γιώργος Κωνσταντίνου έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο σανίδι στα πενήντα χρόνια που το υπηρετεί σωστά. Με αφετηρία του το Θέατρο Τέχνης, το γεγονός ότι οι γονείς του ήταν καλλιτέχνες της οπερέτας επηρέασε τις επιλογές του. Εγραψε ιστορία στη σκηνή που περιέγραφε το προφιτερόλ στην ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και μάλιστα η επιτυχία του ήταν τόσο μεγάλη, που αμέσως έγινε και αυτός πρωταγωνιστής. 


Με σταθερή παρέα όλα αυτά τα χρόνια το γράψιμο (τηλεοπτικές σειρές της κρατικής και της ιδιωτικής τηλεόρασης φέρουν την υπογραφή του, καθώς και θεατρικά έργα), ο δημοφιλής ηθοποιός υπήρξε πάντα ο πρωταγωνιστής που κρατούσε χαμηλούς τόνους.
Στη συνέντευξή του στην «Espresso της Κυριακής» ο ψηλός του θεάτρου μιλάει για τον χώρο της υποκριτικής, για τη ζωή του, τη σχέση του με την Ελενα Ναθαναήλ, που λίγοι γνωρίζουν ότι υπήρξαν ζευγάρι, αλλά και για τα γεγονότα που έχουν στιγματίσει την πορεία του μέχρι τώρα...

- Πενήντα χρόνια στο θέατρο αισθάνεστε χορτασμένος;Το θέατρο δεν το χορταίνεις ποτέ, δεν είναι ένα επάγγελμα ρουτίνας που λες πότε θα τελειώσω να πάω στο σπίτι μου. Το θέατρο είναι δημιουργία και όσο μπορώ και αντέχω θα δημιουργώ και, επειδή τυχαίνει να είμαι και συγγραφέας και σκηνοθέτης, θα ήταν μάλλον αδύνατον προς το παρόν να σκεφθώ ότι θα τα παρατήσω. Επομένως, όχι μόνο δεν είμαι χορτασμένος αλλά έχω την εντύπωση ότι ξεκινάω από την αρχή.
- Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με το θέατρο;br/>Δεν με έκανε κάτι συγκεκριμένο, παρ’ όλο που οι γονείς μου ήταν ηθοποιοί, οι θείοι μου, οι θείες μου... Δεν είχα καν υπ’ όψιν μου να βγω στο θέατρο. Μάλιστα, έλεγα στη μάνα μου ότι θέλω να γίνω ηλεκτροτεχνίτης, κατόπιν λογιστής και τελικά κάποια στιγμή έγινα και αεροπόρος. Πήγα μάλιστα για ένα διάστημα και δεν ήξερα πώς να φύγω. Μια μέρα, η μητέρα μου μού λέει: «βρε, μήπως θέλεις να γίνεις ηθοποιός;». Ετσι, χωρίς να έχει μπει το μικρόβιο του ηθοποιού στο αίμα μου, έγινα τελικά ηθοποιός.
- Από πού ξεκινήσατε; Πήγα στο Εθνικό και έδωσα εξετάσεις, όπου με έδιωξαν σαν ατάλαντο, και τελικά βρέθηκα στο Θέατρο Τέχνης, όπου με πήρε ο Κάρολος Κουν επειδή ήξερε τη μητέρα μου από την Κωνσταντινούπολη, γιατί ήταν μεγάλη φίρμα της οπερέτας στον Ελληνισμό εκεί και την είχε γνωρίσει. Τελικά, με πήρε ο Κουν, παρ’ όλο που δεν του έκανα ουσιαστικά γιατί ήμουν ψηλός σε σχέση με τους άλλους ηθοποιούς που ήταν όλοι κοντοί. Εκεί μπολιάστηκα και αγάπησα το θέατρο και την τέχνη αυτή.
-Μικρός είχατε το παρατσούκλι ο «Φαντασίας»;(Γελάει) Οταν ήμουνα παιδί, γυρνούσα από γειτονιά σε γειτονιά και διηγούμενος στους συνομηλίκους μου φανταστικές ιστορίες μου είχαν δώσει το παρατσούκλι ο «Φαντασίας». Τα παιδιά της Κατοχής ήταν τότε ατίθασα, ψηλοκλεφτρόνια για να ζήσουν, παρ’ όλα αυτά καθόντουσαν βουβά με τις φανταστικές ιστορίες που τους έλεγα με εξωγήινους και τους έκλεβα την προσοχή από τα παιχνίδια στους δρόμους. Αυτά ήταν και το πρώτο μου κοινό.
- Πλουτίσατε στα τόσα χρόνια που υπηρετήσατε την τέχνη σας;Πάρα πολλοί ηθοποιοί ζώντας δόξες και τιμές και έχοντας συνεχώς πολύ καλή δουλειά πίστευαν ότι αυτό θα κρατούσε για πάντα και εκεί την πατήσανε. Πιστεύω ότι πάρα πολλοί ηθοποιοί της γενιάς μου και προγενέστερα ήταν άνθρωποι που δεν υπολόγισαν το μέλλον τους. Δεν φαντάστηκαν ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα, η τηλεόραση είτε ταλαντούχος είτε ατάλαντος δεν θα σε θέλει πια, κινηματογράφος δεν θα υπάρχει, με αποτέλεσμα να μην έχουν εξασφαλιστεί και να φτάσουν στην ένδεια και να μην μπορούν να ζήσουν, όπως ο αείμνηστος Χατζηχρήστος και κάποιοι άλλοι δυστυχώς... Οι υπόλοιποι που κάνανε λεφτά δεν τα έκαναν επειδή προέβλεψαν το μέλλον τους, απλώς ήταν τσιγκούνηδες σαν άνθρωποι και τα μαζεύανε. Εγώ δεν είμαι από αυτούς, εγώ ήμουν «τζίτζικας» ο οποίος είπα εντάξει, και του χρόνου έτσι θα είναι… Δεν ήταν όμως...
- Συμμετείχατε σε παραστάσεις που δεν πιστεύατε;Πάρα πολλές φορές και αυτό γιατί ήταν το επάγγελμα τέτοιο που δεν μπορείς πάντα να υπηρετείς εκείνο που θέλεις, εκτός αν έχεις την οικονομική άνεση και λες εγώ τώρα επιλέγω. Πολλές φορές έκανα λάθος, με αποτέλεσμα να μην έχουν επιτυχία τα έργα που έκανα.
- Μοιάζουν τα χρόνια τότε με τα τωρινά; Καμία σχέση. Τότε ήταν η εποχή της αθωότητας, ο κόσμος γελούσε, ένιωθε, και αυτοί που γράφανε σενάρια θεατρικά είχαν αίσθημα μέσα τους. Ηταν μια άλλη εποχή εντελώς διαφορετική. Υπήρχε ένας συναισθηματισμός ακόμα και των επιχειρηματιών, των σκηνοθετών και των συγγραφέων, καθώς και των ηθοποιών, υπήρχε μια αγάπη γι’ αυτό που κάναμε και προσπαθούσαμε να το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. Σήμερα, φθάνει να κάνεις το χειρότερο, αρκεί να είναι τέτοιο που θα πιάσει τον κόσμο, που όμως έχει πονηρέψει και δεν είναι η εποχή της αθωότητας. Θέλει αδρεναλίνη και σασπένς, με αποτέλεσμα να μην έχει σχέση εκείνη η εποχή με το τώρα.
- Πιστεύετε ότι αυτά που ζήσατε εσείς θα τα ζήσουν και οι επόμενες γενιές ηθοποιών;Σε καμιά περίπτωση. Δυστυχώς, οι σημερινές γενιές ηθοποιών βρίσκονται σε έναν αγώνα επιβίωσης και αυτό το έλεγα πάντα στους νέους ηθοποιούς, να προσέξουν την τηλεόραση, δεν είναι θεμέλιο, δεν μπορούν να χτίζουν στην άμμο. Πρέπει να δουλέψουν στο θέατρο, αυτό είναι που θα τους αναδείξει, που θα τους κρατήσει και θα ριζώσουν. Η τηλεόραση δεν κάνει τίποτα. Και έπεσα μέσα ακριβώς γιατί κάποια παιδιά που μεσουρανούσαν κατόπιν έμειναν άνεργα και, λυπάμαι που το λέω, κάποια αυτοκτόνησαν.
- Είστε εκτός κρατικών σκηνών. Είναι δική σας επιλογή; Είχα κάποιες προτάσεις ακόμα και από το Εθνικό Θέατρο και τους εξήγησα ότι το Εθνικό είναι και αυτό ένα είδος πολυτελείας. Πρέπει να μην σε ενδιαφέρει η επιβίωση για να πας να δουλέψεις εκεί, γιατί ο μισθός είναι όχι υπαλλήλου αλλά κατώτερος. Αυτό ήταν απαγορευτικό για μένα.
- Θεατρίνος χρόνια, υπήρξαν και δυσάρεστες στιγμές στη σκηνή του θεάτρου;Πόνεσα πολύ όταν έχασα τη μητέρα μου. Ηταν αφόρητος ο πόνος. Ηταν ακόμη πιο οδυνηρό γιατί, όταν έφυγε, ήμουν πάνω στη σκηνή και έπρεπε να κάνω τον παλιάτσο. Και τον έκανα βεβαίως αφού ήπια ένα μπουκάλι ουίσκι και έγινα τύφλα για να το αντέξω. Με τη μητέρα μου ήμασταν σχεδόν ερωτευμένοι, ήταν ο ομφάλιος λώρος ο οποίος κόπηκε ξαφνικά και βρέθηκα στο κενό. Τόσο κενό που νόμιζα ότι θα πεθάνω. Ηταν κάτι που σημάδεψε τη μετέπειτα ζωή μου.
- Μετά το χειροκρότημα, φοβάστε τη σιωπή;Οχι, καθόλου, γιατί ξέρω ότι θα έρθει και η επόμενη μέρα και πρέπει να ελπίζουμε σε αυτήν. Βέβαια, δεν πρέπει να κάνουμε σχέδια, γιατί, όπως λένε, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, γελάει ο Θεός. Πιστεύω στην επόμενη μέρα, στο επόμενο βήμα, στο επόμενο έργο. Επειτα από πενήντα χρόνια που κάνω θέατρο, είναι χαρά μεγάλη να ξέρω ότι περιμένουν το επόμενο θεατρικό μου βήμα.


«Δεν έφυγα ηττημένος από την τηλεόραση»
- Είχατε τηλεοπτικές προτάσεις τα τελευταία χρόνια; Οχι, δεν είχα καμία, γιατί η τηλεόραση είχε αρχίσει να συρρικνώνεται και εκείνοι οι οποίοι έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να φύγουν ήταν οι παλαιότεροι. Οταν έπεσε το σύνθημα πριν από έξι χρόνια στην τηλεόραση ότι θα παραμείνουν μόνον οι νέοι γιατί η τηλεόραση απευθύνεται σε νέους, ήταν λάθος. Γιατί τηλεόραση δεν βλέπουν μόνον οι νέοι άνθρωποι. Εμείς πάντως δεν φύγαμε ηττημένοι. Εγώ, ας πούμε, τα τέσσερα τελευταία σίριαλ που έκανα ήταν όλα πάνω στην επιτυχία. Εκείνοι αποφάσισαν να πουν στοπ. Το σωστό θα ήταν να συμπράξουν οι νέοι με τους βετεράνους, ώστε να υπάρχει όμορφο και σωστό σύνολο. Αυτός ο διαχωρισμός που έγινε ήταν καταστροφικός.


ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΝΑΘΑΝΑΗΛ
- Για όσους δεν το γνωρίζουν, ήσασταν ζευγάρι με την Ελενα Ναθαναήλ; Ναι, για έναν χρόνο.
- Γιατί δεν προχώρησε αυτή η σχέση;Συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους έπειτα από κάποιο διάστημα αρχίζεις και δεν συμφωνείς στις απόψεις, τις γνώμες και η σχέση τελειώνει. Εγώ ήμουν τότε ένας 35άρης σοφιστικέ και η Ελενα ήταν πιο ελεύθερη στο πνεύμα και στη σκέψη, οπότε δεν μπορέσαμε να συναντηθούμε και κάπου εκεί τελείωσε η ιστορία.
- Παραμείνατε φίλοι μετά;Οχι, δεν βλεπόμασταν καθόλου, δεν είχαμε επαφή, δεν έτυχε να βρεθούμε κάπου. Είχε τελειώσει η ιστορία και ο καθένας είχε πάρει τον δρόμο του. Τη συνάντησα πολύ αργότερα, όταν είχε κάνει το παιδί της, είχε μεγαλώσει και είπαμε τότε ένα γεια.


ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ
- Πόσο υπερήφανο σας έκανε ο γιος σας με το να ακολουθήσει ένα άλλο μονοπάτι της Τέχνης, αυτό της μουσικής;Ο γιος μου είναι σπουδαίος πιανίστας και το λέω αυτό με τις λίγες γνώσεις που έχω πάνω στη μουσική. Είναι συναισθηματικό άτομο και βγάζει το συναίσθημά του στην τέχνη του. Στο μόνο που διαφώνησα είναι το είδος που διάλεξε. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχει ψωμί που λέμε, με την έννοια του μεροκάματου και του φαγητού. Ωστόσο, εκείνος το λατρεύει και ζει γι’ αυτό. Πιστεύω ότι θα εξελιχθεί ακόμα περισσότερο, μόνο που σε αυτήν τη χώρα δεν νομίζω ότι θα φανεί πουθενά. Δεν ξέρω τι αγώνες έχει να δώσει.
- Τι ονειρεύεστε για την κόρη σας;Για την Αννα ονειρεύομαι ό,τι καλύτερο. Εκείνη θέλει να γίνει ηθοποιός, την αφήνω τώρα να το πιστεύει και θα δούμε εάν θα έχει την ίδια σκέψη έπειτα από δύο χρόνια. Σαν δεύτερη σκέψη θέλει να γίνει ιστορικός, έχει απίστευτες γνώσεις πάνω στην ιστορία μας. Και πάνω απ’ όλα, αγαπά την Ελλάδα. 


espresso