Καίτη Γαρμπή: «Τα ραδιόφωνα αδίκησαν τα τραγούδια μου»
Τα πιο εκφραστικά μάτια στο ελληνικό πεντάγραμμο, που συνοδεύουν την επιβλητική της παρουσία επί σκηνής, μαζί με φωνή που αγγίζει τα βαθύτερ...
http://news-piper.blogspot.com/2011/07/blog-post_1895.html
Τα πιο εκφραστικά μάτια στο ελληνικό πεντάγραμμο, που συνοδεύουν την επιβλητική της παρουσία επί σκηνής, μαζί με φωνή που αγγίζει τα βαθύτερα σημεία της ψυχής των ακροατών της.
Η Καίτη Γαρμπή είναι το πρόσωπο που ξεχωρίζει για τη λάμψη της, το φωτεινό και όλο αλήθεια χαμόγελό της και διακρίνεται για το πάθος, που όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίζει τη δουλειά της. Ποτέ δεν έδωσε τροφή για σχόλια και ενοχλείται όταν ασχολούνται με την προσωπική της ζωή, καθώς δεν κρίνεται γι’ αυτή, αλλά γι’ αυτό που κάθε φορά παρουσιάζει.
Mετά από πολύχρονη παρουσία στο τραγούδι, εδώ και λίγο καιρό οραματίζεται μια νέα πορεία, ανανεωμένη και ουσιαστική, που θα αναβαθμίσει την καριέρα της, ανεβάζοντάς την ένα σκαλί πιο πάνω. Όπως δήλωσε στην εφημερίδα «Metro»: «Έχω σχεδόν δύο χρόνια να τραγουδήσω ζωντανά, από δική μου επιλογή, ετοιμάζομαι όμως για τον επόμενο χειμώνα να παρουσιάσω μια μουσική παράσταση όπως τη φαντάζομαι.
Με την απόφασή μου να απέχω, ξεκούρασα τον κόσμο και το ρεπερτόριό μου, επιστρέφω όμως με ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο και μια μουσική συνεργασία με τον Νίκο Αντύπα, με τον οποίον κάναμε και τους δύο τελευταίους δίσκους».
-Ποια θα είναι η διαφορά;
Έχω ανάγκη να εμφανίσω διαφορετικά τον εαυτό μου. Δεν κυνηγάω το σουξέ, αν και η επιτυχία σε εδραιώνει στο χώρο.
Είναι χρήσιμη, γιατί θέλεις να ξέρεις την αποδοχή του κοινού, αλλά δεν μπορεί να είναι ο στόχος και δεν μπορείς να την κάνεις αυτοσκοπό. Για κάθε επόμενο βήμα πλέον ξεκινάω με αυτό που θα ακούσω και θα μου «γρατζουνίσει» την ψυχή. Αν αισθανθώ εγώ, θα καταφέρω μέσα από τη φωνή μου να μεταφέρω όλα τα συναισθήματα στον ακροατή.
-Δεν μας έχουν μείνει όμως πολλές λαϊκές τραγουδίστριες που να υπερασπίζονται αυτό που κάνουν.
Σημασία στη ζωή έχει το να είσαι ευχαριστημένος από τον αγώνα σου. Όχι υποχρεωτικά να νικάς τους άλλους.
Εγώ κάνω τον αγώνα μου για να φτάσω εκεί που θέλω εγώ, με τον τρόπο που θέλω εγώ. Ποτέ δεν ακολούθησα τη συνταγή της επιτυχίας του προηγούμενου δίσκου μου - πάντα υπήρχε καινούργια πρόταση.
Τραγούδησα τραγούδια του Γιάννη Νικολάου από τους Λαθρεπιβάτες (Το τζίνι και το Ψεματάκι), του Κώστα Τουρνά, που ήταν σταθμός στην καριέρα μου (Ξυπόλυτη χορεύω, Μη με συγκρίνεις, κ.ά.) και η συνέχεια με τον Φοίβο, όπου μαζί κάναμε τεράστιες επιτυχίες.
Επίσης τραγούδησα Γιώργο Θεοφάνους, Δημήτρη Κοντόπουλο, Αντώνη Βαρδή, Χρήστο Νικολόπουλο και Κυριάκο Παπαδόπουλο. Εκπροσώπησα την Ελλάδα στο διαγωνισμό της Eurovision, έκανα έναν υπέροχο δίσκο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τραγούδησα ένα ροκ τραγούδι των Exis (Τι θέλουνε τα μάτια σου) και την επόμενη στιγμή ένα βαρύ ζεϊμπέκικο του Φοίβου Δεληβοριά (Ο άνδρας της ζωής μου), Χρήστο Δάντη, Πήγασος, έκανα μια συμμετοχή σε ένα δίσκο των 667 (Αεράκι), έναν live λαϊκό δίσκο κ.ά.
Απ’ ό,τι βλέπετε, έκανα πολλά ετερόκλητα πράγματα, που επιβεβαιώνουν ότι δεν επαναπαύτηκα ποτέ στην επιτυχία μου. Αυτό είναι για μένα ο καλλιτέχνης, να δοκιμάζει και να προτείνει συνεχώς στο κοινό κάτι καινούργιο. Τα τραγούδια του Νίκου Αντύπα είναι για μένα μια φάση εξέλιξης. Από την αρχή πίστεψα ότι αυτός ο συνθέτης θα με βοηθούσε να δείξω την Καίτη που δεν είχα την ευκαιρία να δείξω στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές μου.
Ο Νίκος Αντύπας είναι ένας δημιουργός ο οποίος δεν έχει ιδεολογικές «ωτασπίδες» και αυτό ήταν για μένα η δική μου καλή τύχη!
-Υπάρχουν χώροι να υποστηρίξουν αυτό που σχεδιάζεις;
Φυσικά. Αποκλείοντας τους μεγάλους και χαοτικούς χώρους, μικρά μαγαζιά, περισσότερο παρεΐστικα, κάτι σαν τις παλιές μπουάτ, που να χωράνε 400 - 500 άτομα, είναι ιδανικοί.
Νομίζω πως θα βρούμε τον κατάλληλο. Αυτό είναι το ζητούμενό μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά τη δυνατότητα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου τη δίνει η καινούργια μου δουλειά.
-Πότε και πώς κυκλοφόρησε ο τελευταίος σου δίσκος, το Παζλ; Ξεκινήσαμε, τον Φεβρουάριο, κάπως πρωτοποριακά και το προσφέραμε για δωρεάν download, για δέκα μέρες, από το in.gr και στη συνέχεια με την κλασική οδό, από τα καταστήματα δίσκων.
Ήμασταν από τους πρώτους που το έκαναν αυτό και παρότι είχε ένα αντικειμενικό κόστος, προτίμησα και διαφημιστικά αλλά και πρακτικά αυτή την οδό. Από τη μια, η επιλογή μου να μην εμφανιστώ για 2 σεζόν, από την άλλη το ραδιοφωνικό καθεστώς (playlist) δεν βοήθησαν τα τραγούδια μου να ακουστούν αρκετά. Τολμώ να πω πως τα αδίκησαν!
-Παρ’ όλα αυτά, το τραγούδι «Γεια σου» όλο και ακούγεται είτε από τα ραδιόφωνα είτε από το Διαδίκτυο και είναι και πολύ ωραίο!
Ναι και χαίρομαι για αυτό, όμως θεωρώ ότι το «Παζλ» είναι δίσκος που αξίζει να ακουστούν όλα του τα τραγούδια.
-Ένα ακόμη ωραίο τραγούδι είναι αυτό σε στίχους Μάνου Ελευθερίου: «Στη φωτιά ρίξε χρυσάφι!»
Μεγάλη μου τιμή που ο Μάνος Ελευθερίου μου έδωσε ένα τραγούδι. Επίσης είχα την τιμή να τον γνωρίσω ως άνθρωπο και είναι το ίδιο σπουδαίος και ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Τους στίχους του δίσκου υπογράφουν δύο ακόμα δημιουργοί, ο GML και η Βίκυ Γεροθόδωρου.
-Πώς βλέπεις το τραγούδι στην εποχή της κρίσης;
Η δισκογραφία περνάει κρίση, το τραγούδι αυτό καθ’ αυτό δεν θα έλεγα ότι περνάει. Γράφονται και ακούγονται εξαιρετικά τραγούδια. Τα γράφουν σημαντικοί δημιουργοί και τα τραγουδούν σημαντικοί τραγουδιστές.
-Εσένα ποια είναι η φιλοσοφία σου γύρω από το τραγούδι;
Εγώ θέλω να λέω ωραία τραγούδια, που να αγγίζουν τη δική μου ψυχή και κατ’ επέκταση και την ψυχή του κόσμου. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το βάλουμε κάτω από ταμπέλες, αν είναι λαϊκό τραγούδι ή λαϊκότροπο ή έντεχνο.
Αυτό που τραγουδάω τώρα είναι αυτό που με αντιπροσωπεύει, για αυτό και ανυπομονώ να βγω να το υποστηρίξω.
-Θέλεις να μας πεις 10 τραγούδια σου που δεν λείπουν από τις ζωντανές σου εμφανίσεις;
Χαμένα, Θα μελαγχολήσω, Ξυπόλητη χορεύω, Μη με συγκρίνεις, Εσένα μόνο, Επιτέλους, Ευαισθησίες, Αποζημίωση, Ιεροσυλία, Η πατρίδα μου.
-Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από τα μαγαζιά στο ξεκίνημά σου, τέλη του ’70, και τι εμπειρίες αποκόμισες από τις συνεργασίες σου με τους παλαιότερους καλλιτέχνες;
Ήταν άλλα «ήθη και έθιμα» τότε, τη δεκαετία του ’70 μαζί με την αδερφή μου, τη Λιάνα, έκανα παιδικές εκπομπές, το ’80 βρέθηκα με τον Γιάννη Φλωρινιώτη και στο τέλος της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησα τη δισκογραφική καριέρα μου. Βρέθηκα στο πλευρό μεγάλων καλλιτεχνών – σπουδαία εμπειρία, «ψήθηκε» η φωνή μου κοντά τους και απέκτησα τεράστιο ρεπερτόριο, ως επί το πλείστον λαϊκό.
-Έχεις σκεφτεί να κάνεις ένα άνοιγμα στη διεθνή μουσική αγορά; Δεν αναφέρομαι στους Έλληνες του εξωτερικού, αλλά να ενταχθείς σε ένα ευρύτερο έθνικ άκουσμα.
Μου αρέσει πάρα πολύ η έθνικ μουσική. Ήδη εδώ και αρκετό καιρό είμαι σε συζητήσεις με μια εξαιρετική τραγουδίστρια από την Πορτογαλία, το θέλω πολύ! Είναι τρομερά ενδιαφέρον! Θα ήθελες να τραγουδήσεις σε άλλη γλώσσα; Θα το προσπαθήσω, γιατί το θέλω επίσης πολύ!
-Κάτι για φινάλε;
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, με αισιοδοξία! Απ’ όλο αυτό που ζούμε, τελικά θα βγει κάτι καλό, οι δυσκολίες θα ακονίσουν τις ευαισθησίες και την αισθητική μας, ώστε τελικά να γίνουμε καλύτεροι.
Η Καίτη Γαρμπή είναι το πρόσωπο που ξεχωρίζει για τη λάμψη της, το φωτεινό και όλο αλήθεια χαμόγελό της και διακρίνεται για το πάθος, που όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίζει τη δουλειά της. Ποτέ δεν έδωσε τροφή για σχόλια και ενοχλείται όταν ασχολούνται με την προσωπική της ζωή, καθώς δεν κρίνεται γι’ αυτή, αλλά γι’ αυτό που κάθε φορά παρουσιάζει.
Mετά από πολύχρονη παρουσία στο τραγούδι, εδώ και λίγο καιρό οραματίζεται μια νέα πορεία, ανανεωμένη και ουσιαστική, που θα αναβαθμίσει την καριέρα της, ανεβάζοντάς την ένα σκαλί πιο πάνω. Όπως δήλωσε στην εφημερίδα «Metro»: «Έχω σχεδόν δύο χρόνια να τραγουδήσω ζωντανά, από δική μου επιλογή, ετοιμάζομαι όμως για τον επόμενο χειμώνα να παρουσιάσω μια μουσική παράσταση όπως τη φαντάζομαι.
Με την απόφασή μου να απέχω, ξεκούρασα τον κόσμο και το ρεπερτόριό μου, επιστρέφω όμως με ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο και μια μουσική συνεργασία με τον Νίκο Αντύπα, με τον οποίον κάναμε και τους δύο τελευταίους δίσκους».
-Ποια θα είναι η διαφορά;
Έχω ανάγκη να εμφανίσω διαφορετικά τον εαυτό μου. Δεν κυνηγάω το σουξέ, αν και η επιτυχία σε εδραιώνει στο χώρο.
Είναι χρήσιμη, γιατί θέλεις να ξέρεις την αποδοχή του κοινού, αλλά δεν μπορεί να είναι ο στόχος και δεν μπορείς να την κάνεις αυτοσκοπό. Για κάθε επόμενο βήμα πλέον ξεκινάω με αυτό που θα ακούσω και θα μου «γρατζουνίσει» την ψυχή. Αν αισθανθώ εγώ, θα καταφέρω μέσα από τη φωνή μου να μεταφέρω όλα τα συναισθήματα στον ακροατή.
-Δεν μας έχουν μείνει όμως πολλές λαϊκές τραγουδίστριες που να υπερασπίζονται αυτό που κάνουν.
Σημασία στη ζωή έχει το να είσαι ευχαριστημένος από τον αγώνα σου. Όχι υποχρεωτικά να νικάς τους άλλους.
Εγώ κάνω τον αγώνα μου για να φτάσω εκεί που θέλω εγώ, με τον τρόπο που θέλω εγώ. Ποτέ δεν ακολούθησα τη συνταγή της επιτυχίας του προηγούμενου δίσκου μου - πάντα υπήρχε καινούργια πρόταση.
Τραγούδησα τραγούδια του Γιάννη Νικολάου από τους Λαθρεπιβάτες (Το τζίνι και το Ψεματάκι), του Κώστα Τουρνά, που ήταν σταθμός στην καριέρα μου (Ξυπόλυτη χορεύω, Μη με συγκρίνεις, κ.ά.) και η συνέχεια με τον Φοίβο, όπου μαζί κάναμε τεράστιες επιτυχίες.
Επίσης τραγούδησα Γιώργο Θεοφάνους, Δημήτρη Κοντόπουλο, Αντώνη Βαρδή, Χρήστο Νικολόπουλο και Κυριάκο Παπαδόπουλο. Εκπροσώπησα την Ελλάδα στο διαγωνισμό της Eurovision, έκανα έναν υπέροχο δίσκο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τραγούδησα ένα ροκ τραγούδι των Exis (Τι θέλουνε τα μάτια σου) και την επόμενη στιγμή ένα βαρύ ζεϊμπέκικο του Φοίβου Δεληβοριά (Ο άνδρας της ζωής μου), Χρήστο Δάντη, Πήγασος, έκανα μια συμμετοχή σε ένα δίσκο των 667 (Αεράκι), έναν live λαϊκό δίσκο κ.ά.
Απ’ ό,τι βλέπετε, έκανα πολλά ετερόκλητα πράγματα, που επιβεβαιώνουν ότι δεν επαναπαύτηκα ποτέ στην επιτυχία μου. Αυτό είναι για μένα ο καλλιτέχνης, να δοκιμάζει και να προτείνει συνεχώς στο κοινό κάτι καινούργιο. Τα τραγούδια του Νίκου Αντύπα είναι για μένα μια φάση εξέλιξης. Από την αρχή πίστεψα ότι αυτός ο συνθέτης θα με βοηθούσε να δείξω την Καίτη που δεν είχα την ευκαιρία να δείξω στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές μου.
Ο Νίκος Αντύπας είναι ένας δημιουργός ο οποίος δεν έχει ιδεολογικές «ωτασπίδες» και αυτό ήταν για μένα η δική μου καλή τύχη!
-Υπάρχουν χώροι να υποστηρίξουν αυτό που σχεδιάζεις;
Φυσικά. Αποκλείοντας τους μεγάλους και χαοτικούς χώρους, μικρά μαγαζιά, περισσότερο παρεΐστικα, κάτι σαν τις παλιές μπουάτ, που να χωράνε 400 - 500 άτομα, είναι ιδανικοί.
Νομίζω πως θα βρούμε τον κατάλληλο. Αυτό είναι το ζητούμενό μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά τη δυνατότητα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου τη δίνει η καινούργια μου δουλειά.
-Πότε και πώς κυκλοφόρησε ο τελευταίος σου δίσκος, το Παζλ; Ξεκινήσαμε, τον Φεβρουάριο, κάπως πρωτοποριακά και το προσφέραμε για δωρεάν download, για δέκα μέρες, από το in.gr και στη συνέχεια με την κλασική οδό, από τα καταστήματα δίσκων.
Ήμασταν από τους πρώτους που το έκαναν αυτό και παρότι είχε ένα αντικειμενικό κόστος, προτίμησα και διαφημιστικά αλλά και πρακτικά αυτή την οδό. Από τη μια, η επιλογή μου να μην εμφανιστώ για 2 σεζόν, από την άλλη το ραδιοφωνικό καθεστώς (playlist) δεν βοήθησαν τα τραγούδια μου να ακουστούν αρκετά. Τολμώ να πω πως τα αδίκησαν!
-Παρ’ όλα αυτά, το τραγούδι «Γεια σου» όλο και ακούγεται είτε από τα ραδιόφωνα είτε από το Διαδίκτυο και είναι και πολύ ωραίο!
Ναι και χαίρομαι για αυτό, όμως θεωρώ ότι το «Παζλ» είναι δίσκος που αξίζει να ακουστούν όλα του τα τραγούδια.
-Ένα ακόμη ωραίο τραγούδι είναι αυτό σε στίχους Μάνου Ελευθερίου: «Στη φωτιά ρίξε χρυσάφι!»
Μεγάλη μου τιμή που ο Μάνος Ελευθερίου μου έδωσε ένα τραγούδι. Επίσης είχα την τιμή να τον γνωρίσω ως άνθρωπο και είναι το ίδιο σπουδαίος και ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Τους στίχους του δίσκου υπογράφουν δύο ακόμα δημιουργοί, ο GML και η Βίκυ Γεροθόδωρου.
-Πώς βλέπεις το τραγούδι στην εποχή της κρίσης;
Η δισκογραφία περνάει κρίση, το τραγούδι αυτό καθ’ αυτό δεν θα έλεγα ότι περνάει. Γράφονται και ακούγονται εξαιρετικά τραγούδια. Τα γράφουν σημαντικοί δημιουργοί και τα τραγουδούν σημαντικοί τραγουδιστές.
-Εσένα ποια είναι η φιλοσοφία σου γύρω από το τραγούδι;
Εγώ θέλω να λέω ωραία τραγούδια, που να αγγίζουν τη δική μου ψυχή και κατ’ επέκταση και την ψυχή του κόσμου. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το βάλουμε κάτω από ταμπέλες, αν είναι λαϊκό τραγούδι ή λαϊκότροπο ή έντεχνο.
Αυτό που τραγουδάω τώρα είναι αυτό που με αντιπροσωπεύει, για αυτό και ανυπομονώ να βγω να το υποστηρίξω.
-Θέλεις να μας πεις 10 τραγούδια σου που δεν λείπουν από τις ζωντανές σου εμφανίσεις;
Χαμένα, Θα μελαγχολήσω, Ξυπόλητη χορεύω, Μη με συγκρίνεις, Εσένα μόνο, Επιτέλους, Ευαισθησίες, Αποζημίωση, Ιεροσυλία, Η πατρίδα μου.
-Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από τα μαγαζιά στο ξεκίνημά σου, τέλη του ’70, και τι εμπειρίες αποκόμισες από τις συνεργασίες σου με τους παλαιότερους καλλιτέχνες;
Ήταν άλλα «ήθη και έθιμα» τότε, τη δεκαετία του ’70 μαζί με την αδερφή μου, τη Λιάνα, έκανα παιδικές εκπομπές, το ’80 βρέθηκα με τον Γιάννη Φλωρινιώτη και στο τέλος της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησα τη δισκογραφική καριέρα μου. Βρέθηκα στο πλευρό μεγάλων καλλιτεχνών – σπουδαία εμπειρία, «ψήθηκε» η φωνή μου κοντά τους και απέκτησα τεράστιο ρεπερτόριο, ως επί το πλείστον λαϊκό.
-Έχεις σκεφτεί να κάνεις ένα άνοιγμα στη διεθνή μουσική αγορά; Δεν αναφέρομαι στους Έλληνες του εξωτερικού, αλλά να ενταχθείς σε ένα ευρύτερο έθνικ άκουσμα.
Μου αρέσει πάρα πολύ η έθνικ μουσική. Ήδη εδώ και αρκετό καιρό είμαι σε συζητήσεις με μια εξαιρετική τραγουδίστρια από την Πορτογαλία, το θέλω πολύ! Είναι τρομερά ενδιαφέρον! Θα ήθελες να τραγουδήσεις σε άλλη γλώσσα; Θα το προσπαθήσω, γιατί το θέλω επίσης πολύ!
-Κάτι για φινάλε;
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, με αισιοδοξία! Απ’ όλο αυτό που ζούμε, τελικά θα βγει κάτι καλό, οι δυσκολίες θα ακονίσουν τις ευαισθησίες και την αισθητική μας, ώστε τελικά να γίνουμε καλύτεροι.
