Σταύρος Ζαλμάς: τι λέει για τα δημοσιεύματα ότι έχει AIDS;

​Για πρώτη φορά μιλά δημόσια για τις φήμες που τον ήθελαν να πάσχει από AIDS ο Σαύρος Ζαλμάς!

Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τον Αλέξη Μπίστικα και τη συνεργασία τους στην διπλωματική ταινία «Τα Μάρμαρα» (1988), προσθέτοντας πως οι φήμες άρχισαν όταν αποκάλυψε σε συνέντευξή του ότι συγκατοικούσαν.

Όπως τόνισε, εκείνη την περίοδο γύριζαν το «Χάραμα» και ο Αλέξης Μπίστικας μετά βίας πήγαινε στα γυρίσματα, ενώ μπαινόβγαινε στον «Ευαγγελισμό» και η ασθένειά του ήταν γνωστή.

«Προκειμένου να πουλήσουν, διέπραξαν εις βάρος μου κανιβαλιστική κτηνωδία. Σε μια εποχή που ακόμα το AIDS δεν αντιμετωπιζόταν και ήταν σαν κοινωνική πανούκλα έγραφαν ψευδώς για έναν άνθρωπο επώνυμα ότι έπασχε από αυτό», είπε ο Σταύρος Ζαλμάς και πρόσθεσε: «ζημιώθηκα επαγγελματικά, κοινωνικά κι ερωτικά. Έχασα δουλειές, βρέθηκα στην απομόνωση, βίωσα μεγάλη μοναξιά».

 Ο Σταύρος Ζαλμάς θυμήθηκε επίσης και όταν πέρασε κατάθλιψη καθώς δεν έκανε το όνειρό του. Να γίνει ηθοποιός. "Οι γονείς μου με πήγαιναν πολύ συχνά στο θέατρο. Όταν με ρώτησαν πρώτη φορά, γύρω στα δεκατρία μου, τι θέλω να γίνω και τους είπα ηθοποιός, ανησύχησαν πάρα πολύ και για μερικά χρόνια δεν ασχολήθηκαν ξανά με αυτό.

Όταν απολύθηκα απ’ τον στρατό, με έβαλαν διά της βίας να εργαστώ στην Εθνική Τράπεζα. [...] Έτσι άρχισε μια οδύσσεια που κράτησε οκτώ χρόνια, υπό την ηθικο-συναισθηματική πίεση της μητέρας μου ότι αν εγκατέλειπα τη δουλειά, εκείνη θα πέθαινε. Παραλίγο, βέβαια, να πεθάνω εγώ, καθώς είχα πέσει σε κατάθλιψη με πάρα πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα, εξαιτίας του λάθος περιβάλλοντος και της στέρησης αυτού που ονειρευόμουν να κάνω".

Τη σχολή υποκριτικής ξεκίνησε κρυφά ενώ παράλληλα εργαζόταν στην τράπεζα "το καλοκαίρι του πρώτου έτους με πήρε ο Μινωτής να παίξω στους Πέρσες, στην Επίδαυρο…. Εν τω μεταξύ, γνωρίστηκα με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου κι άρχισα να δουλεύω για την Ομάδα Εδάφους. Ζούσαμε πάρα πολύ δύσκολα, με τεράστιες οικονομικές θυσίες…Παίζαμε σε εγκαταλελειμμένους χώρους, τους οποίους έπρεπε να διαμορφώνουμε εμείς σε θέατρο. Κλέβαμε ρεύμα και νερό και φτιάχναμε μόνοι μας τα σκηνικά, που είχαμε την απαίτηση να μην υστερούν από τα επαγγελματικά".

Πηγή: Εφημερίδα «Lifo»